Patron kościoła filialnego w Dominowie – Święty Andrzej Bobola

Urodził się 30 listopada 1591 roku w Strachocinie koło Sanoka.  Pochodził ze średnio zamożnej szlachty. Nauki pobierał w jednej ze szkół jezuickich w Wilnie, potem  wstąpił do Towarzystwa Jezusowego i już jako zakonnik kontynuował studia filozoficzne i teologiczne. Święcenia kapłańskie otrzymał 12 marca 1622 roku. Od tej chwili Św. Andrzej rozwijał niestrudzoną działalność na różnych placówkach. W latach 1623-24 był rektorem kościoła  w Nieświerzu. W latach 1624-30 kierował Solidacją Mariańską w Wilnie, gdzie został rektorem kościoła św. Kazimierza.  W latach 1630-33 został przełożonym nowo założonego klasztoru w Bobrujsku. W latach 1633-35 był moderatorem solidacji mariańskiej wśród  młodzieży w Płocku. W 1635 roku mianowany został kaznodzieją w Warszawie a rok później jest ponownie w Płocku w latach 1638-42 w Łomży potem w Wilnie, wreszcie od roku 1652 oddaje się pracy misyjnej w Pińsku. Żarliwość z jaką  oddawał się pracy misyjnej zjednała  mu miano apostoła Pińszczyzny wzbudzając przeciw niemu wrogość  prawosławnych, którzy niechętnie  patrzyli na jezuitów. W maju 1657 Janów Podlaski został zajęty przez oddział Kozaków, którzy dokonali rzezi katolików i żydów.  Św. Andrzej Bobola w obawie przed zemstą prawosławnych usiłował szukać schronienia w pobliskiej wsi Mohilno. Niestety pochwycony został zawleczony do Janowa i tam na rynku miasta poniósł śmierć męczeńską 16 maja 1657 roku; Przechodził straszne tortury. Żądano by wyparł się wiary. Bohaterski kapłan wytrwał jednak do końca, wzywając imienia Jezus. Straszliwie zmasakrowanego powieszono nogami do góry i uderzeniem szabli zakończono  katusze.  Ciało  męczennika przeniesiono do kościoła. Stamtąd jezuici zabrali je do Pińska i pochowali  w podziemiach  kościoła klasztornego. O grobie po wielu latach zapomniano. Pod wpływem cudów  przypisanych Św. Andrzejowi  rektor kolegium pińskiego wskazał miejsce w którym znajdował się grób. Ciało znaleziono nietknięte rozkładem. Podjęto  starania o beatyfikację . Do  beatyfikacji doszło  w 1853 roku za pontyfikatu papieża  Piusa IX. Męczennika kanonizował papież Pius XI dnia 17 kwietnia 1938 roku. Po cudownym odkryciu relikwie  Świętego przewieziono do Połocka , gdzie spoczywały do 1922 roku, następnie  do Moskwy skąd dwa lata później zabrała je  do Rzymu specjalna misja papieska. Po kanonizacji relikwie sprowadzono do Warszawy  w triumfalnym przejeździe  specjalnym pociągiem przez Europę. Złożono je w kaplicy jezuickiej na ul. Rakowieckiej. W latach okupacji przechowywano je w kościele MB Łaskawej na Starym Mieście, który w czasie powstania został doszczętnie zniszczony. Relikwie ocalały i przeniesiono je do kościoła  Św. Jacka przy ul. Freta, po czym ponownie umieszczono  je pod koniec 1945 roku przy ul. Rakowieckiej- obecnie Sanktuarium Św. Andrzeja Boboli.  Od 16 maja 2002 roku Św. Andrzej Bobola jest drugorzędnym patronem Polski.

Napisz komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *